Thursday, August 14, 2014

Wajib Ma’rifat Ka Allah Ta’ala.



السَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ
الْحَمْدُ ِللهِ رَبِّ الْعَالَمِيْنَ وَالصَّلاَةُ وَالسَّلاَمُ عَلَى أَشْرَفِ اْلأَنْبِيَاءِ وَالْمُرْسَلِيْنَ وَعَلَى اَلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِيْنَ أَمَّا بَعْد

         Taimiti jisim kuring ngawitan nulis Ieu kitab, ngalap berkah ti jenengan Allah Ta’ala, nu maha murah di dunya kasakabeh mahlukna jeung nu maha asih di akherat kasakabeh umat-umatna anu mu’min, ari rohmatna Allah, kasalametana lungsurna nyaeta ka panutan urang sadayana, Kanjeng Nabi Muhammad shalallohu alaihi Wassalam, tur kapara sohabatna tawuh kulawargana sakabeh.

Wajib Ma’rifat Ka Allah Ta’ala. Ari ma’rifat ka Allah ta’ala the wajib hukumna disakabeh jalma anu mukalaf, tegesna ka jalma anu geus aqil baligh, eta hukumna wajib. Hartina teu meunang henteu ku sabab aya dawuhan kanjeng Nabi Muhammad Sholallu alaihi wassalam anu kie unggelna: “ Awalu dinni ma’rifatuullohi ta’ala” hartina awal-awal agama eta kudu nyaho heula ka Allah ta’ala sabab pangna kudu nyaho heula ka allah ta’ala teh, supaya manusa dina enggoning ibadahna sampurna mungguh Allah ta’ala, sabab amal ibadah the kudu kalayan  dibarengan ku elmuna, upama kalayan teu dibarenganelmuna nya tangtu moal sampurna, tangtu moal aya pibekeleun jaga di akherat, ngan saukur di dunya hungkul eta hasil ibadah karasana.
Tapi dina hal elmu mangkahde kaliru, ari elmu teh hartina kanyaho, harti nyaho di dieu lain ngan saukur nyaho syarat syah jeung batalna ibadah hungkul, tapi kudu nyaho (ma’rifat) ka Allah tur ka rosululloh. Sabab eta teh lamun seuq di umpamakeun lir ibarat hiji tempat atawa wadah, piwadaheun hasil amal ibadah urang ulah nepi ka teu puguh sok dimana harep pikeun nundana.
Lamun seug diibaratkeun mah,”ibadah” the keur ngumpul-ngumpul banda pikeun pamapes imah saperti, meja, korsi, lomari, tv, kulkas, jeung lian-liana deui. Ari “ma’rifat” ka Allah ta’ala ibarat urang keur imah anu pageuh, anu geode tur hade piken ngampihan banda-banda pamapaeh anu menang anu menang ngumpul-ngumpul, supaya eta sakabeh banda anu menang hese beleke meunang cape, mereunah puguh pitempateuna, anu tuluyna bakal geunah tumaninah pikeun dicicingan jadi hiji tempat pangbalikan anu sampurna, kusabab lamun diumpamakeun deui, sok sanajan urang lubak-libak loba banda sarta aralus tur teu murah hargana lamun teu baga tempat pikeun panunda’ana anu disebut imah rek dimana eta nunda sakabeh banda ditundana? Rek dibawa ungkrad- ingkrid pindah ti hiji imah ka imah lain da puguh can boga imah nu jadi pangbalikan sorangan hartina, numpang di imah batur, atuh harta banda nu menang hese beleke, menang cape ngumpul-ngumpul bakal keuna karuksak anu antukna teu jadi sampurna jadi hiji kanikmatan.
Tangtuna upami urang mibanda tekad amal ibadah the keur bawaeun engke balik ka akherat atuh beuki kudu di pikanyahona “ma’rifat” ka Allah ta’ala the sebab pikeun pangbalikan tea anu disebut “ mulih ka jatina  mulang ka asalna” . Saumpana teu di kanyahokeun ti ayeuna pibakaleun balikna, naha kira-kira jaga bisa balik ka tempat asal jadi….? Apan dina sakaratul maot mah geus moal aya tanyaeun deui, jeung geus moal boga akal deui, kusabab geus teu kabeungkeut ku “ tempat syareat jeung waktu”. Sabab ceuk nurutkeun katerangan “ upama urang lolong tegesna teu nyaho ka Allah, ka Rosululloh dina waktu ayeuna keur mangsa di dunya, atuhnya moal bisa jaga di akherat teteup lolong bae teu nyaho ka Allohna”. Samangsa-mangsa teu nyaho tegesna poek jaga di akherat, atuh meunang beubeunangan amal ibadah di dunya anu sakitu hese cape teh rek dibawa kamana..? Kusabab teu bisa balik ka Allah kanu jadi sa’asal urang sarerea  tadi, palangsial babawa’an tina amal ibadah tadi di dunya the bakal di babawa utrah-atroh  di bawa asup ka enggon siluman babawa’an urang dijieun kakayaan rugi kacida ieu diri.
Kusabab eta urang samengpeung masih keneh kumelendang di alamdunya nu ngaji alam syareat, syareat urang diumbarakeu kunu maha-Na, prak geura ikhtiar nnyiar kanyaho kajagana tegesna nu didebat “kudu nganjang kapageto” nyaeta diajar maot samemeh maot, kusabab lamun urang teu diajar maot sajeroning hirup,  mangka moal nyaho pangbalikan jaga anu disebut, iman kana poe akhir (akherat) kapan geuning aya kateurangana “ Antal maotu qoblal maotu” tah geuning akherat teh kudu di anjangan, tegesna dikanyahokeun ti ayeuna atawa samemehna. Supaya jaga ulah nepika sasab lalampahan, pehna marakayangan maot palatat-polotot, juba-jebi, mundeulik nahan kanyeri kusabab teu apal sa’asal tadi, poek mongkleng, rurang-rorong neangan jalan pangbalikan.Naudzubilah summa Naudzubilah.

No comments:

Post a Comment